Sabır, her şeyin başı bu..
Ne klişe söz değil mi?
Ama öyleymiş, anladım ..
Gösterildi bana..
Her şey sanki bizim başımıza geliyor niye oluyor diye düşünür ya bazen insan..
İnsanoğlu , beşer şaşar hesabı...Bir dönem geldi bana da, ağladım hatta..
Ama yok sabretmek gerekmiş..
Yeterince sabredince karşısına öyle örnekler çıkıyormuş ki '' Bu da neymiş ki? Bizimkide dert miymiş?'' diyormuşsun..Ama hepsi sırayla, tek tek, sabırla çıkıyormuş karşına bu örneklerin..
Bakınız önceki yazım Sarp kuzusu.. Ne büyük sınav, ne zorlu bir yol..Allah yardımcıları olsun..
Bir başka arkadaşımın annesi de kanserle mücadele ediyor, çok az vakti kalmış..Daha önce görülen vakalar çok hızlı kaybedilmiş,o da ha bire internetten okuyup,üzülmüş de üzülmüş..(3-4 ay gibi bir süreden bahsediliyor bu arada)..Hiç bir tedavi kemo-radyoterapi işe yaramıyormuş...
O çok üzgün, hem de çok..
O ilk şok çok zor oluyor, ama sonra hayat düzeltiyor kendini..
Derdi veren Allah sabırını da veriyor yavaş yavaş..
Almak istersen tabi..
Zorla bir şey yok..
Ama o ilk an çok vurucu kabul, dedim ya elden bir şey gelmez, elbet akacak birkaç damla yaş..
Sabır diliyorum ona bu gece, bizlere de tabi bol bol..
Benim annem de kurtulmuş değil henüz..
Ama biz zor dönemeci geçirdik gibi geliyor bana..
Hani derler ya teşhis tedavinin yarısıdır..
Yok öyle değil, kabullenip önünü görebilmekmiş yarısı..
En azından bana şimdilik öyle geliyor..
Biliyorum bu yazıyı annem okuyacak ve muhtemelen ağlayacak..
Anne ne olur ağlama artık, bak önümüz aydınlık..
.JPG)
